نمایش «مرگ یزدگرد» نوشته زنده یاد بهرام بیضایی با کارگردانی علیرضا چاوش شب گذشته و همزمان با چهلمین روز درگذشت خالق آن در حالی روی صحنه رفت که افروختن شمع شب چراغ اجرا به بانویی از میان تماشاگران سپرده شد.
به گزارش روابط عمومی تماشاخانه سنگلج آیین شب چراغ نمایش مرگ یزدگرد پنجشنبه ۱۵ بهمن با استقبال باشکوه تماشاگران و سالن مملو از جمعیت برگزار شد.
در آغاز این مراسم زهرا شایان‌فر روابط عمومی تماشاخانه سنگلج که اجرای برنامه را بر عهده داشت گفت: چهل روز از درگذشته خالق نمایشنامه مرگ یزدگرد گذشت و تماشاخانه سنگلج مفتخر است که یک بار دیگر میزبان اجرایی از آثار این بزرگ مرد ادبیات نمایشی ایران باشد. امشب اولین اجرای این نمایشنامه بی‌مانند با کارگردانی علیرضا چاوش را به تماشا می‌نشینید. نمایشنامه‌ای که از سال ۵۸ تا به امروز؛ از اولین اجرایش توسط زنده یاد بهرام بیضایی در سالن چهارسو تا به امروز، بارها توسط کارگردانان مختلف روی صحنه رفته و همچنان روی صحنه خواهد رفت.
وی ادامه داد: تماشاخانه سنگلج از آغاز فعالیتش به عنوان پایگاه تئاتر ملی و مردمی این سرزمین شاهد اجرای آثار متعدد زنده یاد بهرام بیضایی بوده است. از اجرای نمایش «پهلوان اکبر می‌میرد» توسط عباس جوانمرد در رپرتوار نمایشی افتتاحیه آن تا نمایش‌هایی که بیضایی در این تماشاخانه روی صحنه برد؛ میراث و ضیافت و سلطان مار تا اجرای نمایشنامه‌های خاطرات هنرپیشه نقش دوم، روز می‌گذرد، مرگ یزدگرد و افرا و... توسط دیگر کارگردانان تئاتر هر ساله میزبان یکی از نمایشنامه‌های این بزرگ مرد تئاتر و ادبیات نمایش است.
شایان‌فر در ادامه به برپایی مراسم شب چراغ و افروختن شعله شمع پرداخته و گفت: رسم این تماشاخانه است که شمع اجرای نمایش به نشانه روشنایی صحنه و طلب برکت و موفقیت برای گروه اجرایی توسط یکی از بزرگان تئاتر افروخته شود اما این بار ضمن ادای احترام به بزرگان و پیشکسوتان حاضر در جمع بنا داریم افروختن شب چراغ را به یکی از شما مردم بسپاریم. چرا که تنها شما هستید که چراغ سالن‌های تئاتر را روشن نگه می‌دارید.
در بخش بعدی این مراسم علیرضا چاوش کارگردان نمایش مرگ یزدگرد با خیر مقدم به حاضران گفت: آثار بهرام بیضایی جاودان است چون همواره بازتابی روشن از مردم این سرزمین را در آن می‌توان یافت. بیشک نمایش مرگ یزدگرد برای مردم است. با ادای احترام و کسب اجازه از اساتید و بزرگان تئاتر که امشب مهمان اجرای ما هستند روشن کردن شمع اجرا را به یکی از مردم می‌سپاریم. دلمان می‌خواهد که یک مادر از میان مردم شمع اجرای ما را بیفروزد.
وی درباره تمرین و آماده سازی این نمایش توضیح داد: این اجرا حاصل تلاش ۶، ۷ ماهه گروه اجرایی است. به راستی با جانفشانی بازیگران در این شرایط سخت اقتصادی و اجتماعی به اجرا رسیده است.
چاوش ادامه داد: مرگ یزدگرد درباره شماست و امیدواریم آنچه روی صحنه می‌بریم شایسته وقت شما باشد و بتوانیم در کنار هم حال خوبی ایجاد کنیم.
در ادامه افروختن شمع شب چراغ به یکی از بانوان حاضر در بین تماشاگران سپرده شد تا یمن دعای مادرانه اش روشنی بخش صحنه و اجرا باشد.

نمایش مرگ یزدگرد در ساعت ۲۰ تماشاخانه سنگلج روی صحنه میرود و علاقه‌مندان می توانند از طریق سایت تیوال نسبت به تهیه بلیت اقدام کنند.

به گزارش روابط‌‌ عمومی گروه، شامگاه گذشته (چهارشنبه، ۱۵ بهمن‌ماه) نمایش «رستم و اسفندیار» به نویسندگی مشترک داریوش نصیری و سعید قاسمی و تهیه‌کنندگی، طراحی و کارگردانی داریوش نصیری و محمدرضا حسن‌خانی، نخستین اجرای خود را در کارگاه نمایش تئاترشهر روی صحنه برد.

در مراسم افتتاح این نمایش، که با حضور هنرمندانی همچون داوود فتحعلی‌بیگی، دکتر حمیدرضا افشار، دکتر سحر قدیمی و دیگر هنرمندان عرصه هنرهای نمایشی برگزار شد، از پوستر این نمایش رونمایی شد.

نگین زینی‌وند به عنوان بازیگر در این نمایش ایفای نقش می‌کند.

دیگر عوامل این نمایش عبارتند از: گوینده متن: فریناز ثریا، دستیار کارگردان: نسترن میاندشتی، طراح صحنه: مجتبی گیویان، طراح لباس: نگین زینی‌وند، انتخاب موسیقی: کوروش نصیری، عکاس و تصویربردار: امین سروری، طراح پوستر و بروشور: نازنین اصلی، مدیر صحنه: حسین مفاخری، روابط‌عمومی و تبلیغات: امیر پارسائیان‌مهر.

در خلاصه‌ داستان این نمایش آمده: محوریت داستان بر چرایی و چگونگی نگهبانی و مرزبانی رستم از ایران و ایرانیان استوار بوده و این امر از زبان کتایون مادر اسفندیار در قالب یک مونودرام (تک‌گویی) با شیوه‌ای مدرن روایت و بازی می‌شود.

نمایش «رستم و اسفندیار»، یک اثر کاملاً پژوهشی و دانشگاهی و حاصل تلفیق علم و عمل در ساخت تجربه و علوم دانشگاهی است که توسط اساتید دانشگاه در کنار دانشجویان رشته هنرِ نمایش قرار گرفته و ماحصل آن اجرایی با هویت و اقتدار ایرانی است.

گفتنی است نمایش «رستم و اسفندیار» تا یکم اسفندماه ساعت ۱۹ با مدت‌زمان ۶۰ دقیقه، در کارگاه نمایش مجموعه تئاترشهر روی صحنه خواهد بود.

علاقه‌مندان به تماشای این اجرا، برای رزرو و تهیه بلیت می‌توانند به سایت تیوال مراجعه کنند.

اجرای نمایش «تحفه نطنز» نوشته و کارگردانی آرزو خلیلی با حضور کاظم هژیرآزاد و افروختن شمع شب چراغ این نمایش در تماشاخانه سنگلج افتتاح شد. 

به گزارش روابط عمومی تماشاخانه سنگلج، کاظم هژیرآزاد بازیگر پیشکسوت تئاتر و سینما در این رسم دیرینه تماشاخانه سنگلج با آرزوی توفیق برای گروه نمایش گفت: تماشاخانه سنگلج یکی از قدیمی‌ترین تماشاخانه‌های فعال تهران است که با حضور هنرمندان تئاتر و شما تماشاگران به کار خود ادامه می‌دهد. امیدوارم که چراغ این صحنه همچنان روشن باشد. 

وی با قدردانی از هنرمندانی که با همه دشواری‌ها تلاش می‌کنند تا برای لحظاتی آرامش را به مردم هدیه بدهند گفت: شخصاً هرجا که همکارانم به کمک احتیاج داشته باشند کنارشان هستم چه در مشکلات فردی و چه صنفی تمام تلاشم را برای کمک انجام داده و می‌دهم. 

آرزو خلیلی کارگردان نمایش تحفه نطنز نیز که یکی از نقش‌های نمایش را هم بازی می‌کند با خیر مقدم به تماشاگران گفت: در شرایط بسیار سخت نمایشمان را روی صحنه می‌بریم. مسیر طولانی و دشواری را پشت سر گذاشته‌ایم و امروز امیدواریم که از دیدن این نمایش لذت ببرید. 

در ادامه این مراسم آرزو خلیلی کبریت افروخته را به استاد کاظم هژیرآزاد داده و این هنرمند پیشکسوت تئاتر و سینما در حین افروختن شمع زمزمه کرد: «به امید آنکه بماند!»

نمایش تحفه نطنز که با استقبال چشمگیر تماشاگران اولین اجرای خود را پشت‌سر گذاشت هر روز غیر از شنبه‌ها در ساعت ۱۸:۳۰ روی صحنه می‌رود. علاقمندان می‌توانند بلیط این نمایش را از طریق سایت‌ تیوال تهیه کنند.

نمایش «نماینده اونجا» به نویسندگی و کارگردانی امیرعلی زمانیان و تهیه‌کنندگی امیرموسی کاظمی، به مدت ۱ ساعت و ۱۰ دقیقه، هر شب ساعت ۲۰:۳۰، از تاریخ ۱۵ بهمن تا ۱۵ اسفند در تئاتر هامون اجرا می‌شود. 

در خلاصه داستان این نمایش آمده است: جین و چارلی دو کارمند شرکت کارگزاران آینده همیلتون در حین مشاجره با یکدیگر متوجه موقعیتی استثنایی می‌شوند که ناگهان...                                                                                                                                                              

در این نمایش بازیگرانی همچون مرجان ‌آقانوری، امیرعلی ‌زمانیان و سپهر ‌جاویدیان به ایفای نقش می پردازند.                                              

دیگر عوامل عبارتند از:ستیار کارگردان و برنامه ریز:  ریحانه ‌شاهرخی ‌فر، آهنگساز و طراح صدا:  پیام شهید ثالث، طراح چهره و گریم: تینا ‌بخشی، طراح لباس: پریا ‌الماسی، طراح صحنه و آکسسوار: مهشاد ‌عابدین ‌پور، طراح فرم و حرکت: مهدیه ‌نجفدری، گرافیست: دکتر زهرا سلیمانی، طراح نور: حافظ ‌وقار و امور رسانه و روابط عمومی: دکتر پیام احمدی کاشانی                                                 

علاقمندان می توانند برای تهیه بلیط به تیوال یا به نشانی خیابان فلسطین، پایین تر از خیابان انقلاب، پلاک ۲۹۲/۱  مراجعه فرمایند.        

به گزارش روابط عمومی تماشاخانه سنگلج، نمایش "مرگ یزدگرد" نوشته زنده یاد بهرام بیضایی با تهیه کنندگی و کارگردانی علیرضا چاوش از ۱۶ بهمن ماه جاری اجرای عمومی خود را در تماشاخانه سنگلج آغاز می کند.

 این نمایش بازی هنرمندانی همچون سارا عابدی، آزاده ‌اکبری، محمد ربانی، عباس سیاوش، مهدی ‌بیابانی، مهدی ‌فرشیدی ‌سپهر، علیرضا ‌چاوش آماده شده و در ساعت ۲۰ هر روز غیر از شنبه ها میزبان مخاطبان خواهد بود.

طراحی صحنه و لباس این نمایش را منیره ملکی بر عهده دارد و موسیقی آن را بهار حسین زاده ساخته است. طراحی گریم این نمایش را سهیلا جوادی برعهده دارد. طراحی نور نیز بر عهده میثم کحالی است. طراحی پوستر و بروشور را صنا زعفران‌لو انجام داده و محمد جواد معلمی به عنوان مجری گریم، ابوالفضل باران طلب در بخش تصویر با این پروژه نمایشی همکاری می کنند.

در این گروه زهرا محمدی، مهران شعبانی، آشیل اسکندری و آرتا ابتکار به عنوان دستیاران کارگردان حضور دارند.

در خلاصه داستان این نمایش آمده است: " آخرین پادشاه ساسانی در میان حمله اعراب به مرو می‌گریزد و به آسیابی پناه می‌برد. ملازمان و درباریان به اتهام قتل، آسیابان و خانواده‌اش را بازجویی می‌کنند. آن‌ها برای نجات جانشان، به قصه‌گویی از آن رویداد دست می‌زنند."

پیش فروش روزهای نخست این نمایش در سایت تیوال فعال شده و علاقه مندان می توانند از هم اکنون نسبت به تهیه بلیت اقدام کنند.

دور دوم اجرای عمومی نمایش تحسین شده "نا گه آن" از ۱۳ بهمن ماه جاری آغاز خواهد شد. این نمایش تهیه کنندگی آن را محمدرضا ‌نژادی ‌پور انجام داده در پاسخ به علاقه‌مندانی که ساعت اجرای دور اول را مناسب نمی دانستند، با همراهی تئاتر هامون در ساعت ۱۸.۳۰ روی صحنه میرود.
بازیگران این اثر اجتماعی شادی امیری، امین موحدی پور و پناه بقایی هستند.

"نا گه آن" موضوع پیوند عضو را از منظری متفاوت و عاطفی-روانشناختی مورد دقت قرار داده و در عین حال آرزوها، سخت کوشی ها، رنج ها و ناکامی های نسل جوان را به تصویر می کشد.
پیش فروش سه روز اول اجرای این نمایش در سایت تیوال فعال شده و علاقه‌مندان می توانند نسبت به خرید بلیت اقدام کنند.
در این گروه مجری طرح بهزاد ‌جاودان‌فرد، دستیار کارگردان سارا ‌غنی، مدیر صحنه آیدا ‌عارفی،  مشاور کارگردان سینا محمودی فرد همکاری دارند.
طراح صدا و موسیقی رضا ‌قاسمی،  مجری موسیقی ابوالفضل ‌شاکری،  طراح صحنه مرتضی ‌کوهی،  طراح گریم فرناز ‌فتحی ‌زاده،  طراح لباس آیدا ‌فاضلی،  طراح نور حافظ ‌وقار،  طراح گرافیک و تیزر محمدصادق ‌زرجویان، عکاس ارشیا ‌ثقفی،  موشن گرافیک امیرحسین ‌ستوده ‌نسب،  ویدئو مپ محدثه ‌عبدلپور،  روابط عمومی زهرا ‌شایان‌فر، دستیار صحنه سعید ‌زینلی و علی ‌سیفی، دستیار لباس مبینا ‌اهتمامی از دیگر همکاران این پروژه نمایشی هستند.

نمایش نا گه آن تا نیمه اسفند به اجرای خود در تئاتر هامون ادامه خواهد داد.

💢فراخوان نمایشگاه گروهی خودنگاره درگالری انتظامی

⭕️دعوت از هنرمندان منتخب نسل نو 

(نقاشان مجسمه سازان و عکاسان)

با حضور بزرگان هنر ایران 

⭕️این نمایشگاه با محوریت هنرمند خود را درنگاه مخاطب بازتاب دهد ترکیب پرتره با چشم و آینه فرصتی است برای هنرمندان تا بازبان شخصی جلوه های متنوع از آثارشان را به نمایش درآورند 

⭕️گواهی رسمی و معتبر

⭕️عکاسی و فیلمبرداری از نمایشگاه 

⭕️تبلیغات محیطی و سوشال مدیا 

⭕️حضور مهمانان رایگان و بازدید برای عموم امکان پذیر است 

ثبت نام واتس اپ 

۰۹۱۲۱۵۰۱۴۸۶

ظرفیت محدود است

هزینه اقتصادی است

محمدامین نبی‌اللهی کارگردان «سمفونی جانوران» از کمدی سیاه قدرت دیکتاتوری فرم و اینکه تئاتر نیازمند قصه است می‌گوید.

«سمفونی جانوران» از همان لحظه اول، تماشاگر را به جهانی می‌برد که در آن مرز میان انسان، حیوان و قدرت به‌هم ریخته است. شهری خیالی که تصمیم‌های مدیریتی‌اش بیشتر درگیر نمایش، شعار و اولویت‌های وارونه است تا رفاه مردم. این جهان گروتسک و نامتعین، زمینه‌ای فراهم می‌کند برای داستانی که هم می‌خنداند و هم تلخی آن آرام‌آرام خود را نشان می‌دهد.
نمایش «سمفونی جانوران» به نویسندگی و کارگردانی محمدامین نبی‌اللهی، با زبانی طنز و گزنده، پارادوکس‌های مدیریتی و روابط میان حاکمان و مردم را در شهری بی‌زمان و بی‌مکان به تصویر می‌کشد. به بهانه اجرای این اثر، با نبی‌اللهی گفت‌وگو کردیم تا از لایه‌های پنهان نمایش، وضعیت سالن‌های خصوصی و دولتی، بحران قصه‌گویی در تئاتر مدرن و حتی حکایت عجیب «مدرسه اژدهاکُشی» بشنویم.

 
 شهری که مسئولانش «دوستدار حیوانات» می‌شوند
گفت‌وگو را با هسته مرکزی و ایده اولیه شکل‌گیری «سمفونی جانوران» آغاز می‌کنیم. نبی‌اللهی با اشاره به اینکه متن این اثر پیشنهادی از سوی امیرمحمد شعبانی بوده است داستان را روایتی گروتسک از وضعیتی مدیریتی توصیف می‌کند. او درباره خط داستانی اثر می‌گوید: «داستان در شهری می‌گذرد که مسئولان آن، به جای تمرکز بر رفاه و وضعیت معیشتی مردم، دغدغه‌ای عجیب و نمایشی پیدا کرده‌اند. آنها می‌خواهند جشنی بزرگ برگزار کنند تا شهرشان را به عنوان «اولین شهر دوستدار حیوانات» معرفی کنند. در واقع، در حالی که مردم در وضعیت نابسامانی به سر می‌برند و رها شده‌اند، اولویت حاکمان شهر، برندسازی با شعارهای حیوان‌دوستی است.»

اما این تمام ماجرا نیست. کارگردان نمایش توضیح می‌دهد که در میانه این تضاد منافع، شخصیتی معترض ظهور می‌کند که سعی دارد با  «انتریک» کردن و تحریک مردم، آنها را علیه مسئولان بشوراند. استدلال این فرد معترض جالب است چرا که معتقد است مسئولان شهر، خودشان تبدیل به حیوان شده‌اند: «در این گیرودار، پای یک دامپزشک معروف به نام دکتر تئو به ماجرا باز می‌شود. مسئولان شهر که با اتهام حیوان بودن از سوی مردم مواجه شده‌اند، سراغ این دامپزشک می‌روند تا او با اعتبار علمی‌اش گواهی دهد که آنها حیوان نیستند و انسان‌هایی سالم‌اند. همین موقعیت ابزورد، بستری را برای شکل‌گیری درام و کمدی فراهم می‌کند.»
 
 یک کهن‌الگوی ازلی و ابدی
وقتی از نبی‌اللهی می‌پرسیم آیا شباهت‌های این داستان با زندگی روزمره و مناسبات اجتماعی در ایران، دلیل اصلی انتخاب این متن بوده است، تاکید می‌کند که نگاهش فراتر از جغرافیاست. او با اشاره به اینکه بازخوردها و کامنت‌های بسیاری درباره شباهت فضای نمایش با زیست ایرانی دریافت کرده، توضیح می‌دهد: «بله، شباهت‌ها غیرقابل انکار است، اما ما یک وضعیت کلی از رابطه مردم و حاکمان را در طول تاریخ مد نظر داشتیم.این یک وضعیت «فرا زمان» و «فرا مکان» است. اگر همین نمایش را در سوئد، آمریکا یا ترکیه هم اجرا کنید، مخاطب باز هم با آن همذات‌پنداری می‌کند.»
به باور این کارگردان، متن امیرمحمد شعبانی دست روی یک «کهن‌الگو» گذاشته است که از ابتدای تاریخ تمدن تا امروز و احتمالا در آینده، تکرار می‌شود: «همواره در طول تاریخ پیش می‌آید که حاکمان فراموش می‌کنند کار اصلی‌شان چیست و اولویت‌ها جابه‌جا می‌شود. مهمترین دلیلی که سراغ این متن رفتم، همین خصلت تکرارشوندگی تاریخ بود. نمایش مدام به ما یادآوری می‌کند که تاریخ تکرار می‌شود و ما در چرخه‌ای از رفتارهای مشابه گرفتاریم.»

 
 تغییر وضعیت، نه تغییر ماهیت
یکی از پرسش‌های مهم هر اثر هنری، پیامی است که مخاطب با خود از سالن بیرون می‌برد. نبی‌اللهی در پاسخ، به لایه‌های روان‌شناختی و جامعه‌شناختی اثر اشاره می‌کند و با یادآوری حضور یک رومنس عاشقانه در دل فضای سیاسی نمایش، می‌گوید: «نکته اینجاست که آدم‌ها عوض نمی‌شوند؛ فقط از وضعیتی به وضعیت دیگر منتقل می‌شوند. ذات هر فرد ثابت می‌ماند؛ ممکن است شکل و موقعیت تغییر کند، اما ماهیت همان است. آنچه بد بوده، خوب نمی‌شود و آنچه خوب بوده، خوب می‌ماند.»

 
 تابلوهای نقاشی که جان می‌گیرند
در بخش دیگری از گفت‌وگو، به فرم اجرایی و زیبایی‌شناسی اثر می‌رسیم. نبی‌اللهی تاکید ویژه‌ای بر «چشم‌نواز بودن» صحنه دارد و معتقد است تئاتر باید از نظر بصری غنی باشد. او درباره سبک اجرایی نمایش توضیح می‌دهد: «هماهنگی بدن، صدا و حرکت برای من اهمیت زیادی داشت و میزانسن‌ها بر اساس فرم‌هایی شکل گرفتند که یادآور تابلوهای نقاشی کلاسیک و آثار شاخص تاریخ هنرند. بازیگران در این فرم‌ها دیالوگ می‌گویند و با هر تغییر وضعیت، تابلوی تازه‌ای ساخته می‌شود.» این شیوه اجرایی که ترکیبی از پرفورمنس، فیزیکال‌تئاتر و درام کلاسیک است، به گفته این کارگردان حاصل بداهه‌پردازی در تمرین‌ها نبوده و از پیش و پیش از آغاز تمرینات طراحی شده است. 

 
 خنده تلخ من از گریه غم‌انگیزتر است
بحث درباره ژانر نمایش، ما را به موضوع چالش‌برانگیز «کمدی در عصر اندوه» می‌رساند. این کارگردان تاکید می‌کند که اگرچه نمایش رگه‌هایی از طنز دارد، اما هدفش «خنداندن» به معنای متعارف آن نیست: «به بازیگرانم تاکید کردم که قرار نیست کسی قهقهه بزند. ما می‌خواهیم مخاطب حالی متفاوت‌تر از حالِ تراژیک را تجربه کند. وضعیت خنده‌داری که ما نشان می‌دهیم، وضعیتی گروتسک و دردناک است. مثلا جایی که دکتر تئو به مسئولان می‌گوید «مهم نیست شما واقعا حیوان نیستید، مهم این است که مردم فکر می‌کنند شما حیوانید»، این یک طنز سیاه است.»

او معتقد است کمدی، بسیار سخت‌تر و پیچیده‌تر از تراژدی است و ظرفیت بیشتری برای بیان مفاهیم فلسفی دارد: «در کمدی می‌توان لایه‌های معنایی عمیق‌تری کاشت، اما در تراژدی شما صرفا احساسات تماشاگر را نشانه می‌گیرید تا گریه کند یا بترسد. من نمی‌خواستم تماشاگر را در سالن هم بترسانم یا بگریانم. جامعه ما امروز وقتی برای خرید به خیابان می‌رود تراژدی می‌بیند، اخبار را باز می‌کند تراژدی می‌بیند. ظرفیت روانی جامعه برای غم پر شده است. اینجا در سالن تئاتر، باید از زاویه‌ای دیگر و با زبانی دیگر حرف زد.»

 
 اقتصاد تئاتر؛ بیزنس یا فرهنگ؟
بخش مهمی از گفت‌وگوی ما به آسیب‌شناسی وضعیت تئاتر در ایران، به‌ویژه دوگانه «سالن‌های خصوصی» و «سالن‌های دولتی» اختصاص یافت. نبی‌اللهی نگاهی واقع‌گرایانه به این ماجرا دارد و سالن‌های خصوصی را شمشیری دو لبه می‌داند؛ از یک سو پتانسیل خوبی به تئاتر تزریق کرده‌اند و با هنرمندان تعامل دارند و از سوی دیگر، جبرِ اقتصادی آنها را به سمت «بیزنس» سوق داده است.
این کارگردان تئاتر می‌گوید: «سالن خصوصی هرچقدر هم که دغدغه فرهنگی داشته باشد، هزینه‌هایی دارد که باید تامین شود. بنابراین، گروه نمایشی مجبور است «بفروشد». همین اجبار برای فروش باعث شده بسیاری از کارها به سمت طنزهای سخیف، شوخی‌های جنسی و سطحی و نوعی «تئاتر آزاد» بروند تا فقط بتوانند پول اجاره سالن را دربیاورند. انگار چاره‌ای نیست و فرهنگ قربانی اقتصاد می‌شود.»

 
 سالن‌های دولتی؛ روابط به جای ضوابط
نقد نبی‌اللهی به سالن‌های دولتی تندتر است چرا که باور دارد این فضاها اغلب در انحصار گروهی خاص قرار دارند و دسترسی به آنها برای بدنه تئاتر دشوار است: «سالن‌های دولتی ماشاءالله می‌رسد به دست عزیزانی که با رابطه سالن می‌گیرند، بودجه دولتی می‌گیرند و برایشان مهم نیست که کلا پنج نفر مخاطب داشته باشند. اگر شما بخواهید به عنوان یک گروه مستقل سالن دولتی بگیرید، می‌گویند برو دو سال دیگر بیا! دو سال دیگر کی مرده و کی زنده؟ نتیجه این می‌شود که در سالن‌های دولتی اغلب شاهد اجراهایی هستیم که مخاطب ندارند و بودجه بیت‌المال را مصرف می‌کنند.»

 
حکایت «مدرسه اژدهاکُشی» و توهم حرفه‌ای‌گری
وقتی از نبی‌اللهی می‌پرسیم که آیا تئاتر امروز ایران را «حرفه‌ای» می‌داند به نکته ظریفی اشاره می‌کند: «اگر «حرفه‌ای» بودن را به معنای امرار معاش از تئاتر بدانیم، بله، تئاتر ایران نسبت به گذشته حرفه‌ای‌تر شده است، اما این حرفه‌ای بودن زیرساخت درستی ندارد.»  او در ادامه وضعیت فعلی آموزش و اشتغال در تئاتر را به حکایت مشهور «مدرسه اژدهاکُشی» تشبیه می‌کند:
«داستان تئاتر ما شبیه آن شخصی است که مدرسه‌ای برای آموزش «اژدهاکُشی» تاسیس کرد. ۲۰ نفر فارغ‌التحصیل شدند و بیرون آمدند، اما دیدند هیچ اژدهایی وجود ندارد که بکشند! پس چه کردند؟

هر کدامشان رفتند و یک کلاس اژدهاکُشی دیگر راه انداختند تا بتوانند زندگی‌شان را بگذرانند. در تئاتر ما هم خروجی دانشگاه‌ها و آموزشگاه‌ها بسیار زیاد است، اما بازار کار و اژدهایی (مخاطب و سالن کافی) وجود ندارد. پس همه شروع می‌کنند به ورک‌شاپ برگزار کردن و آموزش دادن به نسل بعدی، بدون اینکه خودشان تجربه عمیقی از بازار واقعی داشته باشند.»
او همچنین از ورود افراد بدون تخصص که صرفا با پول وارد عرصه تهیه‌کنندگی یا کارگردانی می‌شوند گلایه می‌کند و می‌گوید: «مرکز هنرهای نمایشی نباید فقط ممیزی سیاسی و اخلاقی داشته باشد؛ باید «کیفیت فنی» را هم ارزیابی کند. الان کارهایی مجوز می‌گیرند که از نظر فنی زیر خط فقر هستند. درست مثل موسیقی که هر کسی با یک کارت صدا فکر می‌کند خواننده شده، در تئاتر هم پول جایگزین سواد و تجربه شده است.»

 
 مرگ قصه و دیکتاتوری فرم‌های بی‌معنی
در پایان گفت‌وگو، امین نبی‌اللهی به یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های نمایش «سمفونی جانوران» اشاره می‌کند که به زعم او، حلقه مفقوده تئاتر امروز است: «قصه‌گویی».
این کارگردان با انتقاد از رواج تئاترهای فرم‌گرا، اکسپرسیو و بی‌معنی می‌گوید: «متاسفانه بخش بزرگی از تئاترهای امروز ما به سمت فضاسازی‌های عجیب، نورپردازی‌های اغراق‌آمیز و دیالوگ‌های نامفهوم رفته‌اند. تماشاگر از سالن بیرون می‌آید و باید دنبال کارگردان بگردد تا بپرسد «منظورت چی بود؟» و کارگردان هم با ژستی روشنفکرانه توضیحات عجیب‌تری می‌دهد. مخاطب هم برای اینکه کم نیاورد، وانمود می‌کند که فهمیده است.»
نبی‌اللهی توضیح می‌دهد که روایتِ یک قصه منسجم در یک ساعت، کار بسیار دشواری است و بسیاری از تئاتری‌ها چون بلد نیستند قصه بگویند، به سمت فرم‌های انتزاعی فرار می‌کنند: «افتخار ما این است که «سمفونی جانوران» قصه دارد. ما در کنار فرم و میزانسن‌های دقیق و موسیقی، روایتی داریم که آغاز و پایان دارد. مخاطب ما گیج از سالن بیرون نمی‌رود؛ او قصه‌ای عجیب را می‌بیند که پایانش را نمی‌تواند حدس بزند، اما در نهایت می‌فهمد که چه شد. ما به شعور مخاطب احترام گذاشته‌ایم و نخواستیم پشت فرم‌های پیچیده پنهان شویم.»

منبع: هفت صبح

به گزارش خبرنگار خبرگزاری آنا،نمایش «قانون گروتو» به کارگردانی تقی علی‌آبادی، که این روزها دور دوم اجرای خود را در بوتیک تئاتر ایران جنب پردیس تئاتر و موسیقی شهرزاد آغاز کرده، تلاشی است برای مواجهه مخاطب با آینده‌ای که در آن مرز میان انسان و ربات، ایمان و بقا، و اختیار و برنامه‌ریزی دیجیتال به چالش کشیده می‌شود؛ نمایشی اندیشه‌محور که با اتکا به مفهومی به‌ظاهر ساده اما دهشتناک، تماشاگر را به تأملی عمیق درباره سرنوشت انسان معاصر فرامی‌خواند.

تقی علی‌آبادی درباره شکل‌گیری ایده اولیه نمایش به خبرنگار خبرگزاری آنا می‌گوید:ایده اولیه این کار توسط افسون شکاری طراحی شد و به من ارائه شد. نو بودن طرح و ایده باعث شد از همان ابتدا احساس کنم با اثری مواجه هستم که می‌تواند در حیطه هوش مصنوعی و آینده، حرف تازه‌ای برای گفتن داشته باشد.

وی در توضیح مفهوم «قانون گروتو» تأکید می‌کند:قانون گروتو در نگاه اول ساده به نظر می‌رسد، اما در عمق خود عملی بسیار وحشتناک و دهشتناک است. گروتو ریشه در واژه‌ی لاتین گروتسک دارد؛ یعنی انجام دادن یک عمل هولناک در قالبی ساده و حتی کمدی

علی‌آبادی با بیان اینکه این نمایش بیش از هر چیز به تنهایی انسان می‌پردازد، افزود: در این جهان، انسان در نهایت تنهایی قرار دارد؛ جایی که هیچ‌کس جز امید به زندگی و خداوند قادر به نجات او نیست.

وی با اشاره به نسبت نمایش با انسان معاصر می‌افزاید:روند زندگی انسان امروز مانند نموداری است که او را ناخواسته به سمت آینده هل می‌دهد. این نمایشنامه تلنگری است برای فکر کردن به آینده، به‌ویژه در ارتباط با هوش مصنوعی.

کارگردان «قانون گروتو» درباره ساختار اجرایی اثر توضیح داد:برای من مهم بود که تمام عناصر در راستای هم حرکت کنند تا اثری تمیز و دارای مفهوم خلق شود. به همین دلیل سعی کردم از متن، میزانسن، طراحی صحنه و بازیگری به‌صورت یکپارچه استفاده کنم تا جانِ مطلب ادا شود.

وی طراحی میزانسن را یکی از بزرگ‌ترین چالش‌های اجرا دانست و گفت:این متن به شکلی نبود که با چند میزانسن محدود اجرا شود. هر لحظه نیاز به طراحی خاص خودش داشت. بعد از فکر کردن‌های بسیار، به میزانسن‌های خطی بر پایه صفر و یک رسیدم؛ همان چیزی که اساس زبان برنامه‌نویسی کامپیوتر است و می‌توانست در تمام صحنه جاری باشد. طراحی صحنه هم بر همین اساس و به‌صورت مینیمال انجام شد.

علی‌آبادی درباره بازیگران نمایش نیز گفت:بزرگ‌ترین چالش بازیگران، اجرای میزانسن‌های پی‌درپی و مداوم بود. هر لحظه از نمایش، حرکت و تحلیل خاص خودش را می‌طلبید؛ به‌ویژه در درک انسان‌هایی که در آینده زندگی می‌کنند.

وی با اشاره به فضای زمانی اثر توضیح داد:اگرچه نمایش در سال ۱۶۰۲ روایت می‌شود، اما سعی شده مخاطب با واقعیت روبه‌رو شود. طبیعتاً در کنار این واقعیت، تخیل و فضای ذهنی هم حضور دارد.

وی افزود: قانون گروتو یک نمایش صرفاً روایی نیست:این اثر یک نمایش اندیشه‌محور است. نمایشنامه حرف مهمی برای گفتن دارد و از این جهت می‌توان آن را اثری آوانگارد دانست که نگاه نو دارد و ساختارشکنی می‌کند.

وی درباره دغدغه اصلی نمایش گفت: اینکه آینده انسان چگونه خواهد شد و انسان تا چه حد درباره خودش فکر می‌کند، سؤال محوری این نمایش است.

علی‌آبادی در پایان تأکید کرد: تلاش من این بوده که با نگاهی نو و متناسب با دغدغه‌های روز دنیا، یعنی هوش مصنوعی و ربات‌ها، نمایشی تولید کنیم. رابطه انسان و ربات امروز به یک بحث جهانی تبدیل شده و این پرسش که سرنوشت انسان‌ها به کجا می‌رسد، حتی برای خود من هم وسوسه‌برانگیز است. تئاترهای خاص مخاطب خاص خودشان را دارند و زمان می‌برد تا دیده شوند، اما «قانون گروتو» نگاهی فراتر دارد؛ نگاهی که کلیت انسان را در بر می‌گیرد و لازم است افراد بیشتری آن را ببینند و درباره‌اش فکر کنند. در نهایت این سؤال باقی می‌ماند: آیا ربات‌ها انسان شده‌اند یا انسان‌ها ربات؟
منبع: خبرگزاری آنا

به گزارش خبرگزاری مهر؛ به نقل از روابط عمومی نمایش، «دکلره» به نویسندگی و کارگردانی مهدی کوشکی و تهیه‌کنندگی مصطفا کوشکی، از ۱۰ دی‌ با اجرایی متفاوت در پردیس تئاتر شهرزاد روی صحنه می‌رود.

در توضیح این نمایش آمده است: «دکلره» نمایشی در ژانر تئاتر مستند اجتماعی است که با ساختاری متفاوت، روایت یک خانواده را در فضایی شبیه به بازجویی به تصویر می‌کشد؛ جایی که پدر، دختر و همسر در کنار مقتول، لایه‌های پنهان یک اتفاق تکان‌دهنده را بازگو می‌کنند. این اثر با نگاهی موشکافانه و واقع‌گرا، مرز میان حقیقت، اعتراف و روایت را به چالش می‌کشد و تماشاگر را با پرسش‌های عمیق انسانی روبه‌رو می‌سازد.

این نمایش محصول تئاتر مستقل تهران است.«دکلره» پیش از این در کانادا و در شهرهایی مانند تورنتو و مونترال روی صحنه رفته است. این اجرا با بازی بازیگرانی چون مهناز افشار، سحر دولتشاهی، لیلی رشیدی و نوید محمدزاده همراه بوده است.